Bu kumaş boyama örtünün mazisi yaklaşık 10 yıl… Kumaş boyama kursuna katılmış ve  o zaman yapmıştım bunu… Desenleri bir halı firmasının kataloğundaki birkaç halı deseninin karması ile hazırlamıştım… Kim derdi ki; 10 yıl sonra kendi kapladığım deri sehpanın üzerinde yer alacak???

Anlatılmaz, ifade edilemez bir keyif “ben yaptım” diyebilmek… Üretebilmek ve ürettiğini kullanabilmek… O çalışmayı ve o çalışmayla beraber o günleri de yıllar sonraya taşıyabilmek…

Ve şöyle serip de sehpaya, kahveyi yudumlarken “aferim bana be!” diyebilmek…

“Aferim bana be!” diyebileceğimiz nice günlere!

Sevgiyle;

Görünüşte tek kelimeyle ifade edilen varlık…

Oysa ki içinde ne çok anlam barındırıyor bu tek kelime. Aynı anda kaç kimliği üzerinde taşıyor kadın. Aynı anda hem evlat, hem eş, hem anne, hem kardeş… Ve gelin ve yenge ve hala ve teyze ve arkadaş… Bunca kimliği üzerinde taşırken hiç de ezilmiyor üstelik, hiç de yüksünmüyor, hiç de isyan etmiyor çoğunlukla. Çünkü daha küçücük bir kız çocuğuyken yapışıyor, yapıştırılıyor üzerine bu kimlikler ve bu kimlikleri özümseyerek, benimseyerek büyüyor, özümsetilerek, benimsetilerek büyütülüyor.

Çocukluğundan itibaren ultimatomla büyüyor kadın… “Sen kızsın” la başlayan cümleler bitmek bilmiyor. “Sen kızsın topla” , “sen kızsın temizle” , “sen kızsın düzelt” ultimatomları yanında “sen kızsın dağıtma” , “sen kızsın kirletme” uyarıları, empozeleri ile geçiyor çocukluğu, genç kızlığı… Öğretilenler ve gördükleriyle beraber zaten hamurunda var olan anaçlığı da büyüyor gitgide içinde… Başka türlüsünü bilmediği için de “anaç, korumacı, tertipli, düzenli, temiz” olma formatında yaşayıp gidiyor…

Çünkü o bir kadın…

Çünkü o, kendi küçücük bir çocukken bile “ruhu kadınlaştırılan” bir varlık… Üzerinde onca kimliği taşıyan, üzerine onca kimlik yapıştırılan, insan olmaktan önce kadın olan, çocuk olmaktan önce kadın doğan bir varlık…

Hayatında sürekli bir ya da birkaç erkek var kadının… Onu ikinci sınıf vatandaş olarak görmediğini iddia eden ama en kültürlüsünden en cahiline hepsinin içinde kendilerinin bile farketmediği, kabul etmediği “kadın ikinci sınıftır” zihniyeti olan bir ya da birkaç erkek… Önceleri baba, ağabey ya da erkek kardeş, sonrasında da eş, oğul, kayınbaba, kayınbirader… “Kadın erkek kadar akıllı değildir” , “kadın korunmaya muhtaçtır” , “kadın kendi hareketlerini kontrol edemez” , “kadın kendini idare edemez” , “kadın insanları tanıyamaz” , kısacası “kadın bilmez” mantalitesini her hücresinde farkına bile varmadan hisseden, yaşayan, yaşatan bir ya da birkaç erkek… Ama o “bilmeyen kadın” erkeğin kendisinin bile farkına varmadığı mantalitesinin çoktan farkındadır, taa beşikte, taa salıncakta, taa sokakta varmıştır farkına… Bu mantalitenin ve dolayısıyla “kadın olmak” la erkek olmak arasındaki farkın küçüklüğünden beri farkındadır kadın… Farketmeyen erkeğin ta kendisidir aslında…

“Ben kadın-erkek eşitliğinden yanayım” diyen sözüm ona çağdaş erkekler aslında “kadın-erkek eşitliği” ni telaffuz ettiklerinde bile ayırımı, eşitsizliği vurgulamış olduklarının farkında bile değillerdir oysa…

Kadın-erkek değil insan eşitliğinden yana bir erkek evlat yetiştirmeyi arzulayan, bunun için çabalayan ben; hiçbir kadının “kadın olmaktan önce insanım” diye vurgulamak zorunda kalmayacağı bir Dünya diliyorum…

Sevgiyle;

Geçtiğimiz yaz okumuştum bu kitabı… İnanılmaz akıcı bir dille yazılmış sürükleyici bir kitaptı… Gerçekten de çok severek okumuş, uzun bir süre de etkisinde kalmıştım…

Kitap Mevlana Celaleddin-i Rumi ‘nin özel hayatına dair bir kitap… Şems ile Mevlana’nın karşılaşmalarını, yaşadıklarını anlatıyor… Kimya Hatun, Mevlana’nın evlendiği Kerra Hatun’un üvey kızı… Annesi Mevlana’yla evlendikten sonra bambaşka bir hayattan bambaşka bir hayata geçen Kimya Hatun, Mevlana’nın haremini (eşleri değil korumasındaki kadınlar), oğullarını, onların yetişme tarzlarını, yaşamlarını, hücrelerini (ibadet odaları) gördükçe şaşırıyor, alışkın olmadığı kurallar karşısında isyan ediyor ama bir yandan da uyum sağlamaya çalışıyor… 

Devamı… Kitabın sayfalarında…

Ben çok severek okumuştum… Zaman zaman hayretler içinde kaldığım da oldu, zaman zaman hayranlıkla o yılları hayal ettiğim de… Ancak, ilk satırından son satırına dek keyifle okudum…

Sizlere link vermek istediğimde yapılan yorumları okudum… Şaşırdım ve kafam karıştı açıkçası… Kitapta yazanların doğruluğu-yanlışlığı hakkındaki yorumu size bırakıyorum ama okurken keyif alacağınıza eminim… Kitap hakkında bilgilere ulaşmak için bu siteyi ziyaret edebilirsiniz… http://kitap.antoloji.com/kimya-hatun-kitabi/

Evi, dolapları ve kapıları boyatmıştık o zamanlarda… Her taraf pırıl pırıl olmuştu… Ancak sonra bir akşam mutfakta otururken birşeyler eksik gibi geldi bana… İçimde bir huzur eksikliği vardı… Çok donuktu, ruhu yoktu sanki mutfağın… Önce “keşke böyle dümdüz boyatmasaydım, içlerini başka renk yaptırsaydım” dedim… Ya da “mutfağı tamamen yeniden yaptırabilseydik keşke” diye düşündüm… Ama ekonomik durum malum… Ne yapmalı derken aklıma yapışkan folyolar geldi… Aldım, yaptım vs vs…

İşte mutfak dolabımın önceki hali;

Bunlar da sonraki halleri;

Bu arada belirtmeden geçemeyeceğim… Bunca zaman geçmesine rağmen folyolarda en ufak bir deformasyon olmadı… Sık sık domestosla silindiği halde renklerinde de hiçbir bozulma olmadı…

İnanmayan varsa yeni resimlerini de çeker eklerim yani…

İşte mutfakta vazgeçilmezlerim;

Sinbo marka ekmek yapma makinem… Hımmmm asla vazgeçemem… Onda yaptığım ekmekler, poğaça hamurları elde yaptıklarıma benzemez, farklı, çok daha leziz ve missssss…

Nar ekşisi… Salataların vazgeçilmez tadı ve bir o kadar da faydası, nar ekşisinin mutfağımın vazgeçilmezleri arasında yer almasını sağlıyor…

Sirke (Hem elma hem üzüm)… Bilmiyorum benim kadar çok sirke tüketen var mı?… Sirkeyi o kadar çok şeyde kullanıyorum ki hem yemeklerde hem de yemekler haricinde… Bulaşık makinemin parlatıcı gözünde elma sirkesi var örneğin yaklaşık 2 senedir… Camları, aynaları sirkeli su ile silerim, halıları akeza… Saç durulama suyuna eklerim bazen…

Sirkeli suda bekletmeden kullanmam salata sebzelerini ya da yeşilllikleri… Et-kıyma kavururken muhakkak sirke eklerim… Düdüklüde pişireceğim sebze yemeklerinde 1 kaşık sirke olmazsa olmazım…

Ve tabi ki düdüklü tencerelerim (abarttım galiba altı-üstü 2 tane … Birçok şeyi -pilav dahil- düdüklü tencerede pişirmeyi tercih ediyorum… Hem çok daha sağlıklı hem de ekonomik…

Şimdilik bu kadar yeterli sanırım… Zaman zaman bu konulara yeniden değinmek üzere nokta değil virgül koyuyorum…

Bir de bloga eklenecek eklentiler, bileşenler vs vs araştırmak, uğraşmak da inanılmaz zaman alıyormuş, bu arada bunu da öğrenmiş oldum… Sonunda “ya amaann sırası geldikçe eklentiler bulurum nasılsa” dedim ve nihayet yazılar bölümüne gelebildim…

Şükürler olsun!

Kitap Alfa Yayınlarından ve 14 TL…

Detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz… http://www.alfakitap.com/kitap.asp?id=&kitapID=3738

Bestseller’lığını bilmem ama ben beğendim bu kitabı… Tabi ki konusunun detaylarını yazmayacağım, edinin ve okuyun bence… Pişman olmayacaksınız…

Kitap Timaş Yayınlarından ve 9,90 TL…

İkizini ve kayıp gülünü arayan Diana’nın öyküsünü seveceksiniz… Kitap hakkında bilgiye buradan ulaşabilirsiniz… http://www.kayipgul.com/tr_index.html

Tabi ki kişileri kastetmiyorum burada… Hayatımı kolaylaştıran, keyfimi arttıran, benim için özelliği olan, eşya, koku,kitap, yiyecek, içecek, kitap, dizi vs vs’lerden bahsediyorum…

İlk aklıma gelen çay bardağında içtiğim, sade, bol köpüklü, Türk kahvem geldi… Yıllardır vazgçeemediğim bir keyif, bir doping hatta… Kahvaltının ardından içmezsem sanki kendime gelemiyorum… Belki psikolojik, belki kafeinden dolayı biyolojik ve bilimsel, ama her ne sebeple olursa olsun, 1 çay bardağı Türk kahvesinin keyfine diyecek yok…

Müzik… Asla vazgeçemediğim, hayatımda yokluğuna asla tahammül edemeyeceğim olgu… Beğenilerim zaman zaman değişmekle birlikte hangi şarkıcı ya da hangi şarkı olursa olsun, evde yeter ki müzik olsun…

Ve koku… Zaman zaman “bu sefer değişiklik yapayım” desem de, tilkinin dönüp dolaşıp geleceği yer kürkçü dükkanıdır misali “Burberry Klasik” ten vazgeçemiyorum… Bugün yine krizim tuttu örneğin, en kısa zamanda edineceğim…

Ve kitaplarım… Her gece 2 sayfa da olsa muhakkak okuduğum, okumazsam ciddi anlamda eksikliğini hissettiğim kitaplarım… Özellikle birini öne çıkarıp diğerlerine haksızlık etmek istemem… Kitapların her biri vazgeçilmezlerim…

İlk etapta bu kadar yazmak yeterli sanırım… Vazgeçemediklerim diye ayrı bir kategori açmışken, hepsini bir anda yazıp bitirmek olmaz… Zaman zaman değinmek daha mantıklı…

Geçen gün de üyesi olduğum www.annecocuk.com ‘da bir arkadaşıma tarifini vermiştim, o zaman blogum yoktu… Ama artık var ve bu tarif burada da yer almalı bence… Orada yazdığımı aynen buraya da ekliyorum…

portakalagaci ve Hatice Hanıma teşekkürü de unutmamak gerek tabi…

Ben de portakal ağacı müdavimlerindenim… Pamuk poğaça diye bir tarif almıştım sanırım 3-4 yıl önce… O zamandan beri yaparım hiç şaşmayan bir tariftir…

Afiyet olsun…